ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಎಂತಹಾ ಸುಖವಿದ್ದರೂ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಬದುಕುವ ಕಲೆಯೇ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ. ಒಂದಿದ್ದರೆ ಇನ್ನೊಂದು ಬೇಕು ಎಂಬ ಅತಿಯಾಸೆ. ಅಯ್ಯೋ ನನ್ನ ಜೀವನವೇ ಇಷ್ಟು ಏನೂ ಸುಖವಿಲ್ಲ ಬರೀ ಕಷ್ಟಗಳೇ ಅಂತಾ ಪ್ರತೀ ದಿನ ಕೊರಗುವ ಮನಗಳಿಗೇನೂ ಕಮ್ಮಿ ಇಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಕೆಲವರಿಗೆ ಅಯ್ಯೋ ನನ್ನ ಜೀವನದ ಎಷ್ಟೋ ದಿನಗಳು ಸುಮ್ಮನೆ ಕಳೆದು ಹೋದವು ಏನೂ ಸಾಧಿಸಲಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಕೊರಗು. ಮತ್ತೊಂದಷ್ಟು...
ಪಕ್ಷಿ ಎಂದೊಡನೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಮೊದಲಿಗೆ ನಮ್ಮ ರಾಷ್ಟ್ರ ಪಕ್ಷಿಯಾದ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ನವಿಲು ನೆನಪಾದೀತು. ಕೆಲವರಿಗೆ ಮಾಧುರ್ಯದ ಕೋಗಿಲೆಯಾದೀತು. ಇನ್ನು ಕೆಲವರಿಗೆ ಮನೆ ಮುಂದೆ ಹರಟುವ ಕಾಗೆ. ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರಿಗೆ ಗಲೀಜು ಮಾಡುವ ಪಾರಿವಾಳ, ಆಗಾಗ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿರುವ ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿ ನೆನಪಾದೀತು. ಹೀಗೆ ಪಕ್ಕನೆ ನೆನಪಾಗುವ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಮೊದ ಮೊದಲಿಗೆ ಬರುವ ಇನ್ನೊಂದು ಹಕ್ಕಿ...
” ನೀವು ಪ್ರೈವೇಟ್ ಡಿಟೆಕ್ಟಿವ್, ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಬರುತ್ತಿದ್ದೇರೆಂದು ನನ್ನ ಗರ್ಲ್’ಫ್ರೆಂಡ್ ಹೇಳಿದಳು..ಏನೋ ಮುಖ್ಯ ವಿಷಯ ಇರಬೇಕೆಂದು ಫಾಲೋ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ನನಗೆ ಬಿಜಿನೆಸ್ಸ್ ಕಮ್ಮಿ ನೋಡಿ!” ಎಂದ. ಅರ್ಧ ಸತ್ಯದಂತಿತ್ತು ಅವನ ಮಾತು. “ಅವಳಿಗೆ ಹೇಗೆ ಗೊತ್ತು?”… ರಿವಾಲ್ವರ್ ಮೇಲೆ ಕೆಳಕ್ಕೆ ಆಡುತ್ತಿದೆ. “ಲೂಸಿಯಾ...
ನವೀರಾದ ನಿನ್ನಯ ನೆನಪು ಉಸಿರಲ್ಲಿ ಬೆಸೆಯುವ ಹೊಳಪು ನಿನ್ನಾಣೆ ನಾನೇ ಸತ್ಯ ಕಣೀ ನಿನ್ನಯ ಪ್ರೀತಿಯ ಗುಲಾಮನು ನಾನೇ ! ನಾಚಿ ಹೋಗುವ ಆ ನಿನ್ನ ವೈಯಾರ ನಲ್ಲೆ ನಿನ್ನ ಮನವೇ ಮಧುರ ನೀರಂತಾ ನಿನ್ನಯ ಕನಸು ನನಗೆ ಕನಸಲ್ಲ ಅದು ಸೊಗಸು ! ಸ್ವರ್ಗವೇ ಧರೆಗಿಳಿದಂತೇ ಸ್ಪರ್ಷವೇ ಸಂಭೋಗವಂತೆ ನಾರಿ ನೀನೇ ದೈವ ಕಣೀ ನನ್ನಯ ಪಾಲಿನ ಸ್ವರ್ಗವು ನೀನೇ ! -ಸಚಿನ್ ಹಂಚಿನಾಳ್
“ಬಣ್ಣ ನನ್ನ ಒಲವಿನ ಬಣ್ಣ… ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಬಣ್ಣ..” ಈ ಹಾಡು ಹಳೆಯದಾದರೂ ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಕೇಳುವಾಗಲೂ ಭಾವಗಳು ಉಕ್ಕಿ ಬರುತ್ತದೆ. ಆ ಹಾಡಿನ ಒಳಾರ್ಥ ಬೇರೆ ಇರಬಹುದು ಆದರೆ ಬಣ್ಣಗಳ ಜೊತೆಗಿನ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಹಾಡು ಚೆನ್ನಾಗಿ ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ. ಬದುಕು, ಭಾವ ಹಾಗೂ ಬಣ್ಣದ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧ ಅಂತಹದು. ಬದುಕಿನ ಜಂಜಾಟಗಳ ನಡುವೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಕಷ್ಟವೆನಿಸಿದಾಗ...
ಚರ್ಚೆಯ ವಿಷಯಗಳಿದ್ದಾಗ ನಾನು ಸುಮ್ಮನೆ ಕೂರುವವನಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಚರ್ಚೆಗಳು ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುವುದು ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿಯೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಇಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ಎಲ್ಲ ಚರ್ಚೆಗಳಲ್ಲಿ, ಮಾತುಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಕೇಳುತ್ತಾ ಬಂದಿದ್ದು, “ಇದು ಭಾರತ. ಈ ದೇಶ ಎಂದಿಗೂ ಬದಲಾಗೋದಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿಯ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಭ್ರಷ್ಟರು, ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಭ್ರಷ್ಟರು, ಒಟ್ಟಾರೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೇ...
